Na de lift (43) nog snel de omgeving van Bad Schandau een keer bekeken. Op een bospad ineens een felgekleurde brandweerpomp. De regen heeft het hoge gras platgeslagen. Even verderop komen we uit bij Schmilka, een vakantieoord met mooi uitzicht op de Schrammstein. Nog zo'n massieve rots midden in het landschap. Op een bankje nog even genoten van het uitzicht. Auf Wiedersehen.
Van oudsher is Bad Schandau een van de belangrijkste toeristische steden van de regio. Uitstekend vertrekpunt voor tripjes over de Elbe, zowel richting Dresden als richting Praag. Verder in de directe nabijheid veel natuurschoon. Een van de toeristische attracties in Bad Schandau is de electrische personenlift. Niet voor niets is de stalen toren gebouwd door de hoteliers in de stad. Inmiddels is het bouwwerk voor de verwende toerist veel minder spectaculair dan het bij de bouw in 1904 moet zijn geweest. Het was bij mijn bezoek namelijk angstvallig stil bij de lift. Vanaf de vrijstaande toren komt men via een 3 meter brede brug uit op de wandelwegen in de bossen rond Bad Schandau. De lift, die een hoogte heeft van 50 meter, staat sinds 1954 op de monumentenlijst. In december 1997 is de lift trouwens nog zo opgetuigd dat het gebouw als "Grootste Kaars" kon worden opgeniomen in het Guiness Book of Records. Belangrijker: mooi gezicht op Bad Schandau en omgeving.
In de burcht heeft men een aantal kamers ingericht voor tentoonstellingen. Op moment van mijn bezoek werd aandacht besteed aan het werk van Klaus Drechsler. Drechsler is in 1940 in Neder-Silizie geboren en volgde van 1961 tot 1966 een opleiding aan de School voor de Beeldende Kunst in Dresden. Aanvankelijk legde hij zich toe op etsen en lithografien. Daarna lag het accent lange tijd op schilderijen en vanaf 1997 maakt hij meer en meer bronzen beelden. Drechsler is daarnaast actief in vrijwilligerswerk, vooral voor lichemaleijk en geestelijk gehandicapten, onder meer in de nieuwe stichting Pirna- Sonnenstein (zie hier voor het oude Sonnenstein). Zijn stijl lijkt mij erg impressionistisch. En dat vind ik toevalig erg mooi.
De Georgenburg is het centrale gebouw op de burcht. Aan de voorkant de indrukwekkende gevel, die voor de volle 100% uitstraalt dat we hier te maken hebben met een onneembare vesting. Wat ook klopt want sinds de bouw in 1589 is geen enkel leger er in geslaagd Konigstein te veroveren. In 1944 zou dat mogelijk wel gelukt zijn, maar toen was men zo verstandig zich zonder slag of stoot over te geven aan de Russen. De burcht bleef daardoor vernietiging bespaard. In het gebouw is een ruimte nog steeds ingericht als de oorsponkelijke woonkamer van de vestingskommandant. Aan de voorkant ook de in een eerder log al beschreven "Georgenbatterie". Vanaf de burcht zelf heeft het gebouw echter niet langer een grimmige uitstraling, maar ziet er weer schilderachtig uit.
De burcht ligt op een hoge heuvel aan de voet van de Elbe. Bij het gelijknamige plaatsje Konigstein komt vanuit het Bielatal een riviertje (u raadt het al, de Biela) in de Elbe uit. Op de burcht kan men voor driekwart rond de heuvel lopen. Vanaf de kantelen geeft dat geweldige panorama's over de omgeving. Meest prominente beeld blijft dat van de Lilienstein, de rots die je in het hele gebied al heel snel in beeld krijgt. Heb twee keer de burcht rondgewandeld. De eerste keer was het net droog geworden, de tweede keer was een paar uur later toen de zon inmiddels was doorgebroken. De weersomstandigheden maakten eigenlijk niet zo veel uit. In beide gevallen waren de parorama's mooi.
Een van de parels van de burcht is de zogenaamde Friedrichsburg. Een mooi, lichtgeel gebouw op een belangrijk uitkijkpunt. Pal gelegen boven het plaatsje Konigstein aan de Elbe en met uitzicht op de Lilienstein. Ook hier de kenmerkende geel-zwarte kanonnen.
Op allerlei plaatsen langs de kantelen stonden en staan nog steeds kanonnen opgesteld. Allemaal in wat blijkbaar de huiskleueren van de burcht zijn, geel-zwart. Verreweg de mooiste en meest indrukwekkende reeks is de batterij die opgesteld staat bij de Georgenburg, de zogenaamde "Georgenbatterie".
Heb twee keer de burcht rondgewandeld. De eerste keer was het net droog geworden, de tweede keer was een paar uur later toen de zon inmiddels was doorgebroken. De weersomstandigheden maakten eigenlijk niet zo veel uit. In beide gevallen waren de parorama's mooi. De nevel langs de berghellingen zo vlak na de regenbuien gaven het geheel een heel mystieke sfeer, die perfect aansloot bij de contouren van de burcht.
Nog wat schilderachtige hoekjes, bij de "Alte Kaserne" en het "Alte Zeughaus"
Rond het middaguur begint het inderdaad op te klaren. Dat geeft gelegenheid eens rond te kijken. Dichtbij de vorige lokaties ligt het "Officierskasino", tegenwoordig in gebruik als restaurant. Pitoreske gebouwen.
Laatste vakantiedag. Laatste mogelijkheid om Konigstein te bezoeken. In alle boeken wordt dat gepresenteerd als een absolute must voor iedereen die deze streek bezoekt. En terecht, zal blijken. Maar 's-morgens vroeg komt de regen met bakken uit de hemel. Een bezoek naar de burcht lijkt niet zo'n goed idee. Maar zoals gezegd, laatste mogelijkheid dus toch maar doen. Vanaf het parkeerterrein een vermoeiend wandeltochtje langs een flink stijgende weg tot aan de toegang. Dan met een lift naar boven. Waar je in de stromende regen uitkijkt over de eerste kazematten. In deze omstandigehden is het toch maar het slimst eerst de diverse overdekte bezienswaardigheden te bekijken. In de hoop dat het later alsnog opklaart. Bezoek dus aan de garnizoenskerk, aan de reusachtige wijnkelders (met drie vaten met in totaal meer dan een miljoen liter wijn), aan een tot museum omgebouwde woning en een kazemat die nu dienst doet als winkel.
Aan de binnenkant is de restauratie van de St. Trinitatis kathedraal aanzielijk beter geslaagd dan aan de buitenkant. Strakke vormgeving in witte steen en bladgoud versiering. Het tegendeel van de Frauenkirche met al zijn kleurtjes en tierelantijntjes.
De St. Trinitatis kathedraal is de grootste kerk in Saksen en een van de mooiste barokke kerken in Europa. Ook deze kerk brandde bij het bombardement in februari 1945 compleet uit, maar direct werd begonnen met restaureren. Al in juni 1945 werd weer de eerste kerkdienst gehouden. Iets daarna werd begonnen met de restauratie die in1987 werd afgesloten. Bij dat laatste de kanttekening dat aan de buitenkant toch nog wel of weer wel het nodige gedaan kan worden. Het geheel maakt de indruk dat er nog niet zo lang geleden ook een brandje is geweest. Met de huidige technische mogelijkheden moet de kerk eenzelfde aanblik kunnen krijgen als de Frauenkirche, die uit dezelfde steensoort is gebouwd en er aanzienlijk frisser uitziet.
Naast de kathedraal St. Trinitatis of koninklijke hofkerk ligt, richting Frauwenkirche, de Fürstenzug. Op deze tegelwand die in de periode 1871-1876 en 1904-1907 is gebouwd, wordt de Duitse geschiedenis uitgebeeld in fraaie geel-wit-zwarte tegels. Vanaf St. Trinitatis naar het zuiden kijkend ziet men de Augustusbrücke, die vanwege de geringe verkeersdrukte een mooi beeld geeft.
Na het winkelcentrum snel terug naar de historische binnenstad. Het gedeelte waar men echt bijna struikelt over de monumenten. Vanaf het plein bij de Frauenkirche naar de oever van de Elbe. Op de boulevard ook hier de "levende standbeelden" die we in onze binnensteden zo veelvuldig tegenkomen. Nergens geen ontsnappen meer aan blijkbaar. Niet jammer trouwens, want meestal wel mooi. En ze staan stil en zijn dus niet opdringerig. Vanaf de boulevard blijft men via diverse straten uitzicht houden op de Frauenkirche. Wat onderstreept hoe majesteues deze kerk is. Op de boulevard komt men onder meer langs de Sekundogenitur, daarna bij de Schlossplatz met de Georgentor (Georgenbau) en Residenzschloss. Dat kasteel is met een fantastische zwarte luchtbrug verbonden met de naastgelegen kathedraal St Trinitatis ofwel de Koninklijke Hofkerk.
Na het terras verder de stad in. Nu eens de moderne kant bekijken, want met zijn 800.000 inwoners en een verzorgingsgebied van ongeveer 1,2 miljoen mensen moet Dresden wel moderne winkelcentra hebben. Langs de oude winkelcentra met zijn wandelgalerijen heeft men supermoderne winkelcentra. Drie verdiepeingen, de duurste merkartikelen en de omgeving mooi versierd met fonteinen, watervallen en wat dies meer zij. Direct daarop stuit je opnieuw op een kerk die in februari 1944 is verwoest en later is herbouwd. De Kreuzkirche is echter aanzienlijk saaier dan de Frauenkirche. Lichgrijs stucwerk en witte lampen overheersen. Heel kaal maar toch ook heel mooi. De kerk wordt blijkbaar vooral gebruikt voor concerten van koren. Helaas geen gelegenheid om dat bij te wonen.
Na het bekijken van de kerk en de klim naar de toren tijd om de inwendige mens eens te verzorgen. Fraaie terrasjes genoeg in de directe omgeving. We nemen uitgebreid de tijd voor een hapje en drankje, onderwijl genietend van het uitzicht, de andere dagjesmensen en de "riksja's" die hier met tientallen erg sfeerbepalend zijn.
Via een aparte poort en na betaling van een paar euro kan men de toren van de kerk beklimmen. Het eerste deel gaat met de lift naar een plateau bij de koepel. Ondanks het hinderlijke glaswerk dat men overal heeft aangebracht blijft het zicht naar de onderligende etage en het gelijkvloerse deel van de kerk indrukwekkend. Vanaf dat plateau begint het eigenlijke klimwerk. Een behoorlijke klim, dus vermoeiend maar het uitzicht over de stad compenseert alles.
Bij binnenkomst in de kerk blijkt deze bomvol te zitten, niet met devote aanwezigen maar vanwege een orgelconcert. Dat klinkt wel in deze entourage en met deze akoustiek. Het interieur van de kerk is weer geweldig. Met de voor de Duitse kerken kernmerkende zoete kleurtjes en het vele bladgoud op wit marmer. Gaat me altijd snel vervelen, maar de eerste indruk is toch altijd weer "wauw...". Zie hier verder voor de Frauenkirche.
Op maandag 14 augustus een dag naar Dresden. Wat natuurlijk veel te kort is, want in deze stad kun je dagen doorbrengen. De stad gold eeuwenlang als een van de mooiste steden van Europa. In de nacht van 13 op 14 februari 1944 werd de stad in een klap door een Brits bombardement verwoest. Ruim 35.000 burgers komen om en 75.000 woningen verdwijnen van de kaart. De extreem hete vlammenzee veroorzaakt een vuurstorm die mensen in de vlammen zuigt. Historici zijn het niet eens over de aard van het bombardement. Ging het om wraak of om een zinloze aanval op burgerdoelen zoals de Duitse historicus Jörg Friedrich in zijn 'Der Brand' beschrijft? Of was Dresden een strategisch doelwit waarbij enkel een bombardement de Tweede Wereldoorlog kon beëindigen, zoals de Brit Frederick Taylor suggereert in 'Dresden, dinsdag 13 februari 1945'? Of was het bombardement een product van een dolgedraaide militaire bureaucratie, in de zin van 'wat zullen we vandaag eens doen' zoals Kurt Vonnegut, een Amerikaan die als krijgsgevangene het bombardement meemaakt, in ‘Slaughterhouse 5’ beschrijft?
Een van de vele prachtige bouwwerken die van de kaart werd geveegd was de Frauenkirche. Deze werd in de periode 1726-1743 gebouwd en was een van de pronkstukken in een stad die al overliep van de monumenten. Na de Wende is begonnen met de herbouw op basis van de originele bouwtekeningen, maar met hier en daar een eigentijds accent. Op 30 oktober 2005 werd de herbouw met een feestelijke inwijding afgesloten. Van deze werkzaamheden heeft men gebruik gemaakt om een grote ondergrondse parkeergarage aan te leggen. Men komt zo ongeveer vanuit de lift van de parkeergarage bij de hoofdingang van de kerk. De luie toerist wordt op zijn wenken bediend. Plein en kerk maken direct een geweldige indruk.
Na het tramritje naar de Hinterhainer Wasserfalle (22) en een korte wandeling richting Hinterhain (23) weer terug naar de startplaats, Bad Schandau. Bij aankomst is het nog heerlijk weer. Een goede reden om niet opnieuw winkels te kijken of iets anders inspannends te gaan doen. In plaats daarvan lekker op het terras aan de Elbe. Bad Schadau is een belangrijke plaats voor allerlei boottochtjes over de Elke, richting Praag en richting Dresden. Het is dan ook een komen en gaan van boten. in allerlei soorten en maten. Goed te zien is ook hoe driftig aan de boulevard gebouwd wordt. De toeristenindustrie is duidelijk "booming". Helaas is het mooie weer van korte duur. Snel terug naar Sebnitz, een kilometer of twintig verderop. Tegen de tijd dat we daar aankomen staat het pijpestelen te regenen. De marktplaats die we een paar dagen eerder bezochten (12) staat nu helemaal blank.
Een van de vele wandelingen loopt van de Hinterhainer Wasserfalle in het Kirnitzschtal naar het dorp Lichtenhain aan de Panoramaweg (15). Deze richting loopt de route constant wat bergopwaarts. Het eerste deel van de wandelweg heeft een haast sprookjesachtige sfeer. Dichte begroeiing, knalgroene bomen en struiken, hier en daar zon die door de enkele plek schijnt waar de bomen wat minder dicht opeen staan.
Het Kirnitschtal is een smal dal langs het gelijknamige riviertje. Al vanaf 1898 is er de zgn. Kirnitzschbahn die toeristen vanaf Bad Sandau, waar de Kirnitz in de Elbe uitkomt, tot aan Lichtenhain brengt. In dat dorp is het eindpunt gesitueerd vanwege de Hinterhainer Wasserfalle. Begin augustus is dat echter een erg klein watervalletje. Maar het tramritje is geweldig en het dal is inderdaag overweldigend groen. Onderweg is er acht maal een halte en van elk van die haltes gaat een keur aan wandelwegen naar de dorpen in de nabijheid.
Op de gemeentelijke website van Hohnstein wordt met trots gemeld: "Die Hohnsteiner Stadtkirche ist eine der schönsten Barockkirchen Sachsens. Sie gilt als eine der bemerkenswertesten kirchlichen Bauwerke, die im 18. Jahrhundert errichtet wurden. Die dem Stadtbrand im Jahre 1724 zum Opfer gefallene alte Kirche wurde nach Plänen des bekannten Ratszimmermeisters George Bähr aus Dresden von 1725 bis 1728 neu errichtet."
Eerlijk gezegd lijkt me dat een beetje overdreven. De kerk ziet er aan de buitenkant fantastisch uit, binnen is het echter armoe troef. Er is ook nergens gewerkt met originele materialen, maar met kunstig verfwerk is getracht de indruk van dure marmeren pannelen en kostbare versieringen te wekken. Dat lukt maar een paar seconden. Het stucwerk is ook niet meer wat het ooit was. Men zou er niet verkeerd aan doen weer eens een restauratie op de gemeentelijke begroting te zetten.
In de 11e eeuw is in Hohnstein een burcht gebouwd door landadel uit Bohemen. Vanaf de 15 eeuw kwam het onder de jurisdictie van Saksen. Door verkoop en ruil kwam het gebouw steeds weer in andere handen. Het had daardoor zeer wisselende functies. Het was kantoor voor de Saksische handel, was staatsgevangenis en jachtslot van de koninklijke familie van Saksen. Vanaf het begin van de 20e eeuw was het in gebruik door de Duits jeugdherbergen. Na een korte onderbreking in de oorlog, toen hier officieren als krijgsgevangenen worden opgesloten, is het opnieuwe een jeugdherberg. Verder is er ook een "naturfreundehaus" (hoe vertaal je dit in godsnaam?) in gevestigd. Beide organisaties hebben daardoor een prima lokatie. Voor toeristen heeft Burg Hohnstein daardoor echter maar een beperkte aantrekkelijkheid. De meeste vertrekken zijn afgesloten. Wel een mooi uitzicht over het dal en het dorp Hohnstein met zijn mosterdgele barokke kerk.
Redelijk vroeg klaar met het bezichtigen van de Bastei. Dat geeft gelegenheid de rest van de middag nog wal anders te gaan doen. In zoverre het weer het toelaat, want opnieuw is het een constante afwisseling van felle zon, regenbuitjes, dreigend onweer en weer zon. We besluiten naar Burg Hohnstein te gaan, een afstandje van een kilometer of dertig. De route voert eerst langs een weg met indrukwekkende panorama's. Zeker tegen de dreigende lucht. Daarna kom je ineens in een bosrijk gebied en maakt de weg een behoorlijke klim naar Hohnstein. Dat heeft zijn naam natuurlijk niet voor niets.
Op de terugweg van de Felsenburg Neurathen voert een zijweg naar een punt, waar men het allerbeste uitzicht heeft over de Basteibrug. Die zijweg wordt wat aan het oog ontrokken door bomen en struiken, zodat de meeste toeristen die missen. Ondanks de grote drukte op de Bastei, is het op dit punt dus opvallend rustig. Wat wel net zo aangenaam is. Het is verbazigwekkend te zien hoe op kale rotsen toch steeds weer wat groeit. Op plaatsen waar je dat eigenlijk voor onmogelijk houdt. Terwijl wij vanaf grote hoogte het landschap bewonderen, varen op de Elbe de boten langs het indrukwekende berglandschap. Waarbij te zien is dat zo af en toe een tafelberg scheurt en een rotsblok de diepte ingaat.
Het grote uitkijkpunt bij de parkeerplaatsen is het begin- en eindpunt van allerlei wandelwegen. Met 1 uitzondering is dat allemaal behoorlijke steil klimmen of dalen, want de routes voeren van en naar de Elbe. En die ligt behoorlijk wat metertjes lager. Die ene uitzondering is de weg naar Felsenburg Neurathen, een vesting die in de 13 eeuw door Boheemse ridders in het onherbergzame gebied is aangelegd. Er resteren nu nog slechts een paar ruines. De voormalige burcht strekte zich uit over een aantal "tafelbergen". Die zijn nu voor de toeristen met elkaar verbonden door stalen bruggen. Ook hier weer talrijke uitkijkpunten en indrukwekkende vergezichten. Ik heb me met het publiceren van de foto's echt moeten inhouden. De weg naar de Felsenburg loopt over de beroemde Basteibrug, die op elke folder over de Saksische Schweiz te zien is. Hoewel het hier zeker geen hooggebergte is, leent de soort bergen zich uitstekend voor bergbeklimmingen. Er zijn talrijke "Kletterschule" in de omgeving. Vanuit de uitkijkpunten kan men de waaghalzen bewonderen.
Absolute hoogtepunt voor elke bezoeker aan de Saksische Schweiz is het bezoek aan de Bastei, hoog boven de Elbe. Vooral vanwege dit gebied is de Saksische Schweiz al vanaf het begin van de 19e eeuw een belangrijk toeristencentrum. Ontelbare kunstenaars hebben hier gewerkt. Sommigen op doorreis naar het nabijgelegen Dresden, velen echter alleen al vanwege de schoonheid van het gebied. De massale drukte in de huidige tijd dwingt de overheden de parkeergelegenheid een kilometer of drie van het belangrijkste uitkijkpunt te plaatsen. Dat is op zich geen ramp, want langzaam wordt het landschap mooier en mooier. Bij het uitkijkpunt een bonte verzameling aan kraampjes, souvenishops, exclusieve hotels, restaurantjes en uitkijkpunten. Telkens weer een nieuw uitzicht over "das Elbtal und die Tafelberge".
Tussen Bad Schandau en Saupsdorf loopt de Panoramaweg, een wandelweg van 18 kilometer langs, zoals de naam al aangeeft, schitterende vergezichten over dit deel van de Saksische Schweiz. De wandelweg loopt tot iets voorbij Lichtenhain redelijk parallel aan de provinciale weg, de Hohe Strasse. Iets ten oosten van Lichtenhain buigt de wandelweg zuidwaarts richting Saupsdorf. Bovenstaande foto's zijn genomen vanaf de Hoge Strasse tussen Lichtenhain en Altendorf. De panorama's zijn inderdaad indrukwekkend. Ook op deze dag als er geen strakblauwe hemel is. Het weer is erg afwisselend. Het ene moment een blauwe lucht, tien minuutjes later een dreigende onweersbui en weer wat later een zonnetje dat door de grijze lucht heenkomt. Hoe veranderlijk het weer ook is, het landschap blijft onveranderlijk mooi. De weg doet zijn naam alle eer aan.
Net als in Pirna wordt in Sebnitz en vele andere plaatsen in de voormalige DDR al twintig jaar lang veel geld geinvesteerd in het opknappen van de steden. Waarbij begonnen wordt met de binnensteden en toeristisch belangrijke panden. Buiten die "eerste cirkel" is nog behoorlijk veel verval te zien. Vanaf pakweg 1940 is in hele wijken geen cent meer uitgegeven aan onderhoud. Villa's waarvan je de vroegere grandeur nog goed kunt zien, staan er nu als slooprijp bij. Wat ze vaak niet zijn, vele etages zijn nog gewoon bewoond. Wat stucwerk en een likje verf zullen wonderen doen. Binnenkort ?
Wat ik zelf ook een behoorlijke bezienswaardigheid in Sebnitz vond is het Fischer-Art House. Ontworpen in 2001 door de jonge saksische kunstenaar Michael Fischer-Art (Leipzig, 1969) als wooncomplex voor jongelui. Het complex heeft 13 wooneenheden van verschilllende grootte. Deze schilder-kunstenaar werkt graag met "muppet-achtige" tekeningen en heeft in de openbare ruimte in onder meer Leipzig, Dreseden en Frankfurt/Oder kunstwerken staan.
Hoofdverblijf in de vakantie is An der Forellenschenke in Sebnitz, een wat kleurloos plaatsje pal aan de Tjechische grens. De stad wordt in de 12e eeuw gesticht door boeren die vanuit de streek rondom Wurzburg naar het oosten trokken. Eeuwenlang zal Sebnitz een bescheiden reputatie hebben als producent van linnen en zijde. Momenteel roemt Sebnitz zichzelf als grootste producent in Duitsland van kunstbloemen. Ze zijn soms inderdaad niet van echt te onderscheiden, maar je moet er wel van houden. Om een indruk te geven van het belang van deze (voormalige) huisnijverheid: rond 1900 waren in en rond Sebnitz 15.000 mensen werkzaam in de productie van kunstbloemen en leverde de stad maar liefst 75% van de wereldhandel in dit product. Dat aandeel is inmiddels wel gedaald, maar nog steeds omvangrijk. Voor de geinteresseerden: er is een kunstbloemenmuseum in de plaats. De stad is verder natuurlijk een centrum waar allerlei wandelroutes bijeenkomen. Belangrijkste knooppunt ligt bij de kerk aan de markt. Bij die markt was op onze eerste dag in Sebnitz de wekelijkse marktdag onder een uitermate dreigende lucht. Wat gelukkig loos alarm bleek, want de rest van de dag viel best mee. Zowel bij de kerk als aan de markt een monument voor de jongens uit Sebnitz die in de Eerste Wereldnoorlog sneuvelden.
Het kasteel is als geheel ingericht als museum. Talloze zalen, de ene nog uitbundiger ingericht en gedecoreerd dan de andere. Twee kappelen, een rooms-katholieke en een protestante. In de bovenste gedeelte ook nog fresco's uit de middeleeuwen. En in de tussentijd een omvangrijke geschiedenis van het koninkrijk Saksen. Voor wie een impressie wil hebben van de inrichting verwijs ik naar de officiele website van Schloss Weesenstein.
Het tweede fraaie kasteel in de Saksische Schweiz is Schloss Weesenstein en dat is dan ook echt een kasteel. Het ligt iets verder ten zuidwesten van Pirna en de Barockgarten Gross Sedlitz. Met de bouw van hte kasteel is al in de vroege middeleeuwen begonnen en al snel is het de woning van de koningen van Saksen. Dat zal zo blijven tot het begin van de vorige eeuw. De werkelijke macht van het Koninkrijk Saksen is echter al in 1870 verdwenen als na de Frans-Duitse oorlog het Duitse Keizerrijk onstaat, dat haar machtbasis heeft in het Koninkrijk Pruisen. Het kasteel is gebouwd op een grote rots en dat heeft men nu in de bouw eens niet willen verbergen, maar hier en daar juist geaccentueerd. Ook de lichtgroen tint van de vesting mag verrassend worden genoemd.
De "Obere Orangerie" en daarbijhorende tuinen zien er aanzienlijk fleuriger uit dan de strakke baroktuin bij de vorige orangerie. Bij deze orangerie een keur van bloemen. De orangerie zelf is in gebruik voor vergaderingen en vooral voor feestelijke gelegenheden. Aangrenzend het cafe en de souvenisshop. De commercie is in deze streek nog zwak ontwikkeld, wat een absolute zegen is. Te vrezen valt dat die pret niet lang meer zal duren. In wezen is ze al half voorbij.
De tuinen lagen er omstreeks 1990 verwaarloosd bij, het kasteeltje en de orangerien waren bouwvallen. Men is direct na de "Wende" begonnen deze topatracties te restaureren. De "Untere Orangerie" heeft men omgebouwd naar een ruimte waar in de wintermaanden de planten worden opgeslagen en waar in de zomermaanden tentoonstellingen worden gehouden. Vanuit de orangerie een mooi uitzicht over de baroktuin. Op het bordes van deze orangerie worden ook klassieke concerten gegeven. "Das Publikum" zit dan op klapstoeltjes in de tuin.
Het toeristenbureau van de Sachsische Schweiz meldt dat de streek, naast de vele kleinere burchten en talloze ruines, vier grote kastelen kent. Twee daarvan liggen iets ten zuidwesten van Pirna. De dichtst bijgelegen van die twee is Barockgarten Gross Sedlitz. Zoals de naam al aangeeft is het vooral tuin en slechts in beperkte mate kasteel. In 1719 werd door rijksgraaf Christian von Wackersbarth begonnen met de aanleg van de tuin. Naar een ontwerp van J. Knöffel werd de baroktuin naar italiaans-franse snit aangelegd. Al snel kwam Gross Sedlitz in de belangstelling van koning Friedrich August I van Saksen. Deze is in de streek beter bekend als “August der Starke”, een naam die je tot op vandaag de dag bij allerlei ondernemingen tegenkomt. Deze August mag dan sterk en krachtdadig zijn geweest, kapitaalkrachtig was hij echter niet. In 1732 moet de bouw worden gestopt, zodat naast de tuinen weinig anders resteert dan een bescheiden "Friedrichsschlösschen", twee oranjerieën en een tuinhuis. De tuin is echter een meesterstuk en geldt als een van de mooiste Duitse tuinen.
Weer afgedaald naar de stad en even gelegenheid om nog te winkelen. Daarbij een afwisseling van "vijftiger-jaren"-zaken, met rijen pantoffels zoals we die in Nederland al jarenlang niet meer gezien hebben of een etalage met zeepjes en zeepbakjes, die ook erg veel nostalgische gevoelens losmaakt. Maar een straat verderop weer heel modern, met winkels die niet zouden misstaan in elke willekeurige Nederlandse stad. En overal priemend in de rug, de "ogen" in elk dakterras maar toch het meest prominent aanwezig in de St. Marien kerk. Tot slot, Pirna ligt aan de Elbe en die wil nog al eens een keer overtromen. De stad heeft al eerder vreselijke ellende gehad met de hoge waterstand (1897, 1927, 1957, 1958), maar die in 2002 sloeg alle records. In ons hotel Bellotto werd de rampspoed treffend weergegeven: het streepje rechts bij de trap geeft de hoogte aan op van de overstroming in augustus 2002.
Vlak na de St Marien kerk loopt een trap naar het voormalige Schloss Sonnenstein. Canalotto heeft het nog in zijn volle pracht vereeuwigd in 1573. Eind 19e eeuw werd het inmiddels onbewoonde kasteel omgebouwd naar een sanatorium. Vanaf de dertiger jaren wordt het echter door de nazi's in gebruik genomen en gebruikt in het kader van hun euthanisie-programma. In de jaren 1939-1941 worden in Sonnenstein bijna 15.000 geestelijke gehandicapten vermoord. Vanaf het centrum tot aan het gedenkteken boven bij het kasteel zijn evenzoveel kruisjes op het wegdek geschilderd voor de jaarlijkse herdenking. Het pad omhoog loopt door een park met geweldig uitzicht over het centrum van Pirna. Na de oorlog is het kasteel verlaten en in de loop der jaren veranderd in een puinhoop. Om ongezonde nieuwsgierigen op afstand te houden, maar ook om mensen te bescherming tegen gevaren bij het betreden van de bouwval die het slot iniddels is geworden, is de boel dichtgemetseld. Deze toestand nodigt gewoon uit voor graffitti-makers en andere vernielzuchtigen. Verrassend ineens een grote bierhal met terras te zien, die dagelijks vanaf 12.00 geopend is. In nog geen duizend jaar op deze lokatie een pilsje !
Aan de centrale markt van Pirna, zo mooi geschilderd door Canalotto in 1753, ligt de St. Marien kerk. Deze kerk is in opdracht van de gemeente Pirna in de jaren 1502-1539 gebouwd als een laatgotische halkerk. Aan de buitenkant moeten gevels en beelden nog onder handen worden genomen. Binnen is dat wel gebeurd, want het monumentale pand is immers het visitekaartje van de stad. En terecht, want met name de plafondschildering is overweldigend.
Niet alles in Pirna is zo grijs en grauw als op de vorige log. Op veel plaatsen is de restauratie voltooid en daarbij wordt uiteraard gewerkt met de zachte kleuren die zo kenmerkend zijn voor veel Duitse plaatsen. Als eerste geldt dat natuurlijk het centrum van de stad, zoals dit hoekje bij de St. Marien kerk en het punt waar de trappen naar Schloss Sonnenstein beginnen.
De eerste dag Pirna maar eens bekeken. De stad komt in stukken uit de Middeleeuwen al voor, de beroemde schilder Bernardo Michiel Bellotto, beter bekend onder de naam Canaletto (1721-1780), heeft er een tijd gewoond en geschilderd. Nadat hij eerder de stad Dresden had vastgelegd op een aantal doeken, maakte hij elf grote schilderijen van Pirna. Talloze zaken in de binnenstad heben zich getooid met de naam Canaletto of Bellotto, onder meer ons hotel. Lang heeft Pirna zijn middeleeuwse glorie behouden, maar zoals met alle steden in deze hoek van Duitsland is het nu herstellende van de oorlog en vijftig jaar verwaarlozing onder het DDR-regime. Er wordt driftig gebouwd en gerenoveerd. Talrijke panden staan er echter nog verwaarloosd bij. Sommigen wachtend op hun beurt in oude luister hersteld te worden, het merendeel zal echter wel onder de slopershamer vallen.
Op woensdag 9 augustus vertrekken we richting Dresden. We hebben een behoorlijk ritje voor de boeg, zo'n 750 kilometer. Voor de eerste nacht hebben we ook nog geen hotel geboekt, dus we moeten bij aankomst ook nog gaan zoeken in de buurt van Dresden. Vanwege Thea's conditie moeten we ook rekening houden met iets meer stops dan we normaliter doen. Uiteindelijk valt dat mee, het weer valt bovendien ook zeker niet tegen en zoals gebruikelijk in Duitsland zijn de parkeerplaatsen van alle gemaken voorzien. Na een uurtje op acht bereiken we om 18.00 uur Pirna, waar we direct een hotel in het centrum weten te vinden. Koffers uitpakken, het stadje even verkennen, hapje eten en voor mijn doen redelijk vroeg naar bed.
De afstand Bullay - Nijmegen is niet zo ver dat we onderweg nergens meer langs kunnen gaan. We willen ten slotte de acht dagen vakantie optimaal benutten. We besluiten onderweg langs te gaan bij het het Adler- en Wolfspark Kasselburg, gelegen vlakbij Pelm en Gerolstein. De ruine en bijbehorende bossen en landerijen van kasteel Kasselburg zijn gebruikt om een indrukwekkende dierentuin aan te leggen. Er kunnen schitterende wandelingen gemaakt worden, wel met het nodige klimwerk. Dat laatste breekt ons op een gegeven moment wel op. We besluiten de korte route te pakken. Na een week van allerlei wandelingen en bezoeken is eenvoudig "de pijp leeg". We doen Kasselburg onrecht door zo snel weer te vertrekken en de reis naar Nijmegen voort te zetten. Rond een uur of zes weer terug in Nijmegen. Waar blijkbaar de accu weer voldoende is opgeladen om nog een verjaardagsvisite af te leggen.
Zondag 3 juni, laatste dag van de vakantie. Alles wat we wilden zien, hebben we ook gezien. Mooie gelegenheid om wat rond te toeren. Dat heeft natuurlijk het risico dat het een doelloze onderneming wordt en dat blijkt het ook te gaan worden. Het begin is echter goed. Over het Bummkopf-plateau gaan we binnendoor van Bullay via Zell naar Enkirch. Dat plateau geeft compleet andere landschappen. Je waant je haast in Limburg. Daarna naar Mont Royal om een wandeling te maken om de voormalige Franse vesting. Van die vesting is echter niets meer te vinden, ook het wandelpad is onvindbaar. Op de vestingplaats heeft nu een zweefvliegtuigclub haar domicilie en is Feriendorf Montroyal gebouwd. Dat geeft jeugdherinneringen, want in de zeventiger jaren hier vakantie gevierd en bij die zweefvliegers mijn luchtdoop gehad. In een Chesna, niet in zo'n zweefgeval. Vond het prachtig, mijn zusje aanzienlijk minder. Die heeft pas een paar jaar gelden die toen opgedane vliegangst overwonnen. Maar goed, geen wandeling dus. Verder naar het kurort Bad Bertrich, maar dat is echt alleen nog voor 70-plussers een bron van vermaak. Niks bijzonders gezien, uitgezonderd de watervaltrap. Wat eigenlijk treffend weergeeft hoe gekunsteld het hier is. Snel weg, naar Zell waar een Pfinsterfest aan de gang moet zijn. Het bier was heerlijk, alle drie de hausgemachte Torte smaakten even heerlijk, maar we zaten er toch maar wat verloren bij. Terug naar ons balkon dus. Boek uitlezen en alvast gaan inpakken.
Bij het vorige bezoek aan Bernkastel-Kues hebben we ons beperkt tot een bezoek aan het centrum van Bernkastel en een kijkje in de wijnvelden die tot de straatjes van de stad doordringen. Nadat we vandaag zijn aangekomen zijn gaan we direct naar het geboortehuis van Nikolaus von Kues, die in 1401 op de noordelijke oever geboren is. De zoon van de koopman Johan Cryfftz wordt na studies in Heidelberg, Padua en Keulen een gerespecteerd priester en wetenschapper. Hij wordt een van de leidinggevende kardinalen in de 15e eeuw. Hij ligt begraven in Rome, maar zijn hart ligt in de door het gestichte St. Nikolaus-Hospitals te Bernkastel. Het geboortehuis te Kues herbergt nu een museum dat aan de beroemdste zoon van Kues is gewijd.
Dat geboortehuis is de afgelopen eeuw ook herhaaldelijk onder water gezet door het hoge water van de Moezel. Vlak bij het geboortehuis staat op een van de huizen aangegeven welke overstromingen er de laatste 140-150 jaar hebben plaatsgevonden. De afgelopen vijftien jaar is het behoorlijk vaak prijs geweest, maar de records stammen toch nog steeds uit het einde van de 19e eeuw. Voor een goed overzicht, klik hier.
Daarna een bezoekje aan de ruine van de Burg Landshut met een groots panorama over de stad en de streek er omheen. Vervolgens lekker eten in in van de gezellige restaurantjes in de binnenstad.
Het programma op zaterdag 3 juni ziet er in grote lijnen hetzelfde als de dag eerder. Bernkastel-Kues is wederom het hoofddoel van de reis, maar eerst wat andere dingen. We beginnnen met een snel bezoekje aan Burg Arras, die net buiten Alf ligt. Het geslacht en de burcht Arras behoren tot de oudste van Duitsland. De burg is inmiddels veranderd in een redelijk exclusief hotel, slechts te bereiken via een behoorlijk steile weg. Van de burcht zijn tegen een best forse bijdrage een paar vertrekken te bezichtgen. Het geheel valt eigenlijk behoorlijk tegen, maar vanaf het terras in elk geval een geweldig uitzicht over de vallei en de dorpen Alf en onze verblijfplaats Bullay. Daarna door naar Forsthaus Reiler Hals. Van dat punt schitterende gezichten naar het Reil, Marienburg, de Kanonenbahn en Punderich. Na de wandeling van een uurtje nog met de auto een omweggetje om te genieten van de panorama's in de omgeving van Krov.
Ook in Bernkastel als wat grotere en toeristische plaats is er niet aan te ontsnappen dat we midden tussen de wijnvelden zitten. Zodra je even van de etalages naar boven kijkt, zie je weer direct de bekende stokken op de steile berghellingen naar boven wijzen. Vanuit elke winkelstraat is er wel een klein weggetje of trapje dat je in een mum van tijd direct tussen de wijnvelden brengt. Het betreden is op eigen risico, wordt telkens aangegeven. Met het gevaar valt het allemaal best wel mee. Het geeft wel een schitterend beeld over Bernkastel.
Na eerst een kijkje te hebben genomen bij de wijnvelden van Urzig en daarna een bezoek te heben gebracht aan de musea en andere bezienswaardigheden van Kloster Machern, zijn we dan eindelijk aangekomen in Bernkastel-Kues. Zoals de naam al aangeeft bestaat de gemeente uit twee afzonderlijke delen. Deze dag houden we het bij het Bernkasteler deel. Een stadsbezoek is wat ons betreft pas compleet als we ook de lokale kerk eens bekeken hebben. In dit geval is dat meer dan de moeite waard. De St. Michael-kerk wordt al in 1177 voor het eerst genoemd in de stedelijke geschiedenis, maar de huidige kerk inclusief de massieve, donkerbruine toren dateert uit de 15e eeuw. De kerk zelf is vol met allerlei kunstschatten. Opvallend is verder dat in 1968 besloten is de kerk, met uitzondering van de massieve toren, te restaureren in een erg contrasterende Barok-stijl. Wel erg mooi trouwens. Ook de rest van de stad is met al zijn middeleeuwse straatjes en gebouwen, zijn vele terrasjes en winkeltjes, met alle kleurrijke uithangborden en andere decoraties met recht de mooiste stad aan de Moezel. 
We blijven nog even in Kloster Machern. Behalve de gisteren genoemde permanente en tijdelijke tenstoonstellingen, was er een speelgoedmuseum. Een van de grote zalen van het uit 1238 stammende voormalige Cistencienzer klooster is een indrukwekkende barokzaal met aan een van de beide korte zijdes een kapel, die nu wordt gebruikt voor concerten, trouwerijen en feesten. In de voormalige brouwerij is nu een cafe-restaurant gevestigd. De vormgeving is zeer eigentijds en roept toch een zeer nostalgische sfeer op.
Doel van de dag was dus Bernkastel-Kues, maar nadat we eerst langs de wijngaarden van Urzig en andere pittoreske dorpen zijn gegeaan, is er eerst nog een bezoek aan het voormalige klooster Machern. Nadat de laatste kloosterlingen rond 1985 het middeleeuwse gebouw hadden verlaten, is het door de gemeente opgekocht en ondergebracht in een cultureel-historsche stichting. Het herbergt nu een wijnmuseuem, een bierbrouwerij, een grote eet- en drinkzaal, een zaal voor feesten en concerten, een speelgoedmuseum, een ikonenmuseum en ruimten voor wisselende tentoonstellingen. Meer dan genoeg te zien dus. Hieronder beelden van het iconenmuseum en van een tentoonstelling van kunstvoorwerpen vervaardigd uit wergwerpmaterialen. Van ijzerdraad, colablikjes, flessendoppen en dat soort zaken zijn verrassend mooie en in elk geval kleurrijke collages gemaakt.
Vrijdag 2 juni, weer westwaarts vandaag. Bernkastel-Kues is vandaag het einddoel. Het eerste deel van de dag wordt gebruikt om rustig tussen de wijngaarden door te rijden. Hier en daar wordt al driftig door het hele gezin gewerkt, zoals in het dorp Urzig. Daar moet men straks vanuit het autoraam de druiven bijna kunnen plukken, zo dicht staan ze daar langs de weg. De wijnranken lopen zelfs door tot binnen de bebouwde kom. Letterlijk iedere centimeter op de vaak erg steile berghellingen wordt gebruikt voor de wijnbouw. Elke dag opnieuw blijft dat toch weer een fascinerend gezicht.
Half in de middag is het bezoek aan Burg Eltz afgerond. Een mooie gelegenheid om met wat omwegen terug naar huis te rijden. Eerst kwamen we langs het kasteel Pyrmont, maar dat bleek te zijn omgebouwd tot en redelijk chique restaurant. Iets verderop, ten zuiden van het plaatsje Roes, komen we onverwacht bij de Schwanenkirche. De eeuwenoude kerk, ze dateert van de late Middeleeuwen, ligt midden in de weilanden. In de oorlog is de kerk bij gevechten helemaal met de grond gelijk gemaakt, maar in 1946 is na een inzameling onder de bevolking van vier of vijf aangrenzende dorpen en steden, al begonnen met de herbouw. Daarbij heeft men de buitenkant zo veel mogelijk herbouwd naar de oorspronkelijke kapel, de binnenkant daarentegen kreeg een moderne uitstraling met schitterende glas-in-loodramen. Goed dat we hier niet achteloos aan voorbij zijn gereden. We voelen er weinig voor verder maar wat doelloos rond te rijden. Dus toch maar snel huiswaarts gegaan. Lekker met een boek op het balkon, bakkie koffie, koekje erbij. De Moezel-mussen profiteren mee.
Gisteren met slecht weer geeindigd, we gaan vandaag (donderdag 1 juni) verder met hoe we geeindigd zijn.Wat ons er niet van weerhoudt de voorgenomen tocht naar Burg Eltz te maken. Een ritje van ongeveer 60 kilometer naar Moselkern. We besluiten eens niet de route langs de Moezel te volgen, maar binendoor te gaan. Om de hele leus van Cochem af te snijden gaan we van Ernst-Bruttig over de bergpas naar Treis-Karden. Mooie panorama's, maar helaas een verregend landschap. Vanaf Moselkern voert een steile landweg naar de burcht. De burcht is zelf echter vanuit het zuiden (Moselkern) niet met de auto te bereiken. Bezoekers die vanuit deze richting komen worden dan ook gedirigeerd naar een parkeerterreintje bij een boerderij annex cafe-restaurant. Vandaar af is het maar een kilometer van drie naar "Eltz", maar dat zijn wel drie flink klimmende kilometers. De regen is inmiddels opgehouden, maar dreigt constant opnieuw te gaan komen. Met onze huidige conditie valt dat bepaald niet mee. Burcht Eltz zelf blijft een geweldige belevenis, een van de absolute hoogtepunten van de reis. De afdaling daarna terug gaat heerlijk. Hoewel er meer stijgende stukken in zaten dan we vooraf in gedachten hadden. Er moeten dus op de heenweg toch dalende stukken in gezeten hebben. Opnieuw dreiegende wolken op de achtergrond, maar de regen is zo beleefd te wachten tot we weer veilig en wel in de auto zitten. We mogen niet klagen, doen we ook niet.
Halverwege de dag slaat het weer ineens om. Nog opgestaan met zon en toen eerst een lichte wandeling gemaakt in Bullay en Marienburg. Nu begint het te druppelen, dat gaat langzaam over in een serieuze regenbui en tegen de tijd dat we in Traben-Trarbach zijn is het een heuse stortbui. Die duurt maar even. Vervelend is alleen dat deze cyclus zich een keer of vijf herhaalt. De stad maakt dan ook een uitgestorven indruk. Iedereen is wel ergens naar binnen gevlucht. Dat doen wij dan ook maar. Bezoekje aan het Mittelmosel-Museum, gevestigd in de fraaie maar inmiddels toch wat vervallen barokvilla van de Trarbacher koopman Bocking. Glorieuze hoogtepunt binnen de villageschiedenis schijnt de overnachting van Goethe te zijn. Niet al te spectaculair, maar toch ook weer niet onaardig. En in elk geval beter dan buiten in de miezerregen te lopen. De stad ligt er verlaten bij, wachtend op zonniger tijden.
Woensdag 31 mei begint met zon, hier en daar een klein wit wolkje te zien. De beloofde mooi-weer-dagen gaan beginnen. Nadat we gisteren oostwaarts zijn gegaan, naar Cochem, vandaag eerst maar eens de directe omgeving verkennen en daarna naar het westen, naar Traben-Trarbach.
Vanuit het pension kunnen we bijna het klooster Marienburg zien liggen. Dat ligt hoog op de heuvel op een plek waar de Moezel een van de vele meanders maakt. Vanaf Marienburg kan men aan weerszijden van het "schiereiland" de Moezel zien stromen. Aan de rechterkant zien we Bullay met zijn beroemde "Kanonenbahn". Aan de andere kant weer dezelfde "Kanonenbahn" die men hier dwars door de heuvel heeft aangelegd. Op de brug bij Bullay heeft men onder deze spoorbaan een brug voor autoverkeer aangelegd. Een indrukwekkend gezicht. Die hele spoorbaan is aan het begin van de 19e eeuw aangelegd om de Moezelstreek beter bereikbaar te maken vanuit Koblenz en Trier. Vanuit deze twee grote steden was de rest van de grote wereld dan ook beter bereikbaar. De Moezelbaan was klaar om 1912, maar kreeg al snel in de volksmond een andere naam. De spoorbaan bleek namelijk al snel een belangrijk onderdeel te zijn voor het transport van militairen en materieel naar de slagvelden in Frankrijk. Metz was de eindbestemming en van daaruit direct naar Verdun. Na 1918 weer een gewoon personen- en goederenlijntje. Het moet gezegd, de baan blijft een adembenemend gezicht. Vooral aan de linkerkant, waar ze net boven de wijnvelden van Punderich uitkomt. Waar men op dat moment met de helicopter druk bezig was de prille druiven voor ongedierte te beschermen. Geen omgeving meer om lekker te wandelen. Wegwezen hier.....naar Traben Trarbach. Onderweg komen we langs de zgn. Prinzenkopf. Een heuveltje van waaruit ook naar Marienburg gewandeld kan worden. Zullen we later zeker eens doen. En ook hieruit weer mooie doorkijkjes naar de Moezel.
We waren op 30 mei dus nog steeds in Cochem. Bezoek aan het kasteel dat van verre al boven de stad uittorent. De Reichsburcht Cochem, zoals de officiele benaming luidt, ligt er heel mooi bij. Goed gerestaureerd en sindsdien goed onderhouden. Het kasteel is onder begeleiding van een gids te bezichtigen. Nu ben ik normaliter niet zo gecharmeerd van dat gidsengedoe. In het verleden iets te vaak een nog maar amper geinspireerde gids meegemaakt, die routinematig zijn verhaaltje afdraait en na afloop even routinematig zijn "Don't forget the guide" of lokale variant daarop laat horen. Maar het moet gezegd, deze gids was prima. Je mocht bovendien overal vrij fotograferen, zelfs met flits. Iets wat in Duitsland gelukkig een goede gewoonte lijkt te zijn. Vergelijk dat maar eens met Frankrijk, waar het soms al bijna verboden is langer dan vijf minuten naar iets te kijken. Na afloop in het restaurant een grote pot schuimend bier en tja, dan weer terug naar de winkels en etalages.
Gisteren met regen afgereisd (deel 1), maar zo waar 's-avonds een lekker zonnetje en de dag toch nog afgesloten op het balkon. Ook de andere dag had de ochtendstond verrrassend genoeg weer goud in de mond, maar helaas .....al snel begon het te betrekken. Donkere wolken boven de heuvels, maar constant de hoop dat de zon toch gaat doorbreken. Geen reden om thuis te blijven dus. Verder vanaf het pension een geweldig uitzicht over de Moezel. Dichter op het water kan men haast niet zitten. De familie Tibo had niks teveel beloofd. Recht voor ons het dorpje Alf, aan de rechterkant nog net te zien St. Aldegond. Daar bevindt zich weer een stuw in de Moezel, reden waarom dit piepkleine dorpje begin- en eindpunt is van de dagelijkse rondvaarten naar Bernkastel-Kues. Eind van de ochtend naar Cochem. In wezen niet meer dan een wat groter dorp, maar vanwege de vele winkeltjes, terrassen, restaurantjes en niet te vergeten de overstelpende hoeveelheid Weinverkaufstellen usw. heeft het toch de allure van een behoorlijke stad. Eerst wat winkelen en etalages kijken (leuke hobby, maar dan lieg ik), daarna met de bus naar het kasteel van Cochem. Blij dat we tegen onze gewoonte de klim niet te voet hebben gedaan. Dat beneemt ons onderweg weliswaar van vele mooie uitzichtpunten over Cochem en Moezel, maar er blijft boven genoeg te genieten over. En het weer begint zo waar ook mee te werken.
Maandagochtend 29 mei vertrokken en het beloofde de eerste dagen geen al te best weer te worden. Wat ook wel uitkwam. Nog maar net de grens over, en dat ben je bij Nijmegen al snel, kregen we een gigantische regen- en hagelbui op ons dak. Het inspireerde niet echt om bij de eerste "pitsstop" de auto eens te verlaten. Eigenlijk kwam er pas een eind aan de nattigheid toen we de geplande eerste stop al bijna hadden bereikt. Dat was het Klooster Maria Laach, al in 1093 gebouwd aan het vulkanische Laacher See. Daardoor zeer geschikt voor mooi wandelingen, maar dan moet het natuurlijk wel een beetje mooier weer zijn. Moeten we dus maar te goed houden voor een volgende keer. Na een kort bezoekje aan de fraaie abdij verder richting Bullay, een van de vele wijndorpjes aan de Moezel. Niet al te ver van Zell van de beroemde Zeller Schwarze Katz. De eerste wijnvelden staan er nog dunnetjes bij. Ze hebben duidelijk nog niet al te veel zon gehad.
